เบนจามิน แฟรงคลิน + ผู้สร้างคุณธรรม 13 ข้อ ให้ตัวเอง ตอนอายุ 20 ปี

บุคคลต้นแบบ คนหนึ่งในด้านการปรับเปลี่ยนพฤติกรรม

ที่ผมขอนำมายกตัวอย่างให้ผู้อ่านทุกท่าน

ได้รับรู้เรื่องราว คือ

เบนจามิน แฟรงคลิน (Benjamin Franklin)

*******

เบนจามิน แฟรงคลิน เป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งอเมริกา

ชายผู้นี้เป็นคนที่คุณไม่ควรไปถามว่าทำอาชีพอะไร

เพราะเขาเป็นทั้ง

ช่างพิมพ์ คนเรียงพิมพ์ นักเขียน นักปรัชญา นักการเมือง นักวิทยาศาสตร์

นักประดิษฐ์ นักปฏิรูป และนักการทูต

Benjamin-Franklin-002

*******

การปรับเปลี่ยนพฤติกรรมของแฟรงคลินเริ่มต้นในปี ค.ศ. 1726 ขณะที่อายุ 20 ปี

ในเวลานั้น แฟรงคลิน ได้เขียนรายการคุณธรรม 13 ประการ (13 Virtues) ขึ้นมา และปฏิบัติจนเป็นนิสัยติดตัวไปตลอดชีวิต

คุณธรรมทั้ง 13 ข้อ มีดังนี้

*******

1. กินอย่างพอเพียง (Temperance) : ไม่กินหรือดื่มมากเกินไป

เหตุผล คือ หากควบคุมตัวเองเรื่องการกินได้ จะมีแนวโน้มในการพัฒนาตนเองด้านอื่น ๆ ได้อย่างหนักแน่นตามไปด้วย

*******

2. เงียบ (Silence) : พูดน้อย พูดแต่สิ่งที่มีประโยชน์กับตัวเองและผู้อื่นเท่านั้น

เป็นที่รู้กันว่า เบนจามิน แฟรงคลิน ใช้หูแทนลิ้น เขาหลีกเลี่ยงการสนทนาไร้สาระ ที่สิ้นเปลืองเวลาโดยไม่ก่อให้เกิดประโยชน์ใด ๆ

*******

3. มีระเบียบ (Order) : จัดสิ่งต่าง ๆ ให้อยู่ในที่ซึ่งเหมาะสม

ความมีระเบียบช่วยให้มีเวลาในการศึกษาหาความรู้ และทำงานโครงการต่าง ๆ มากขึ้น

*******

4. เด็ดเดี่ยว (Resolution) : ตั้งใจปฏิบัติในสิ่งที่ควร , ปฏิบัติไม่ให้ล้มเหลวในสิ่งที่ตั้งใจ

ถ้าคุณพูดว่ากำลังจะทำบางสิ่ง จงทำสิ่งนั้น ความเด็ดเดี่ยวเป็นคุณธรรมสำคัญ ที่ทำให้ แฟรงคลิน เปลี่ยนพฤติกรรมตัวเองได้

*******

5. ประหยัด (Frugality) : ใช้เงินให้น้อย ให้ใช้เฉพาะในการทำสิ่งที่ดีต่อผู้อื่นหรือตัวเอง

ความประหยัดอดออม เป็นคุณสมบัติสำคัญของผู้มั่งคั่ง

*******

6. ขยันหมั่นเพียร (Industry) : ใช้เวลาให้คุ้มค่า ตัดสิ่งที่ไม่จำเป็นต้องทำออกไป

แฟรงคลิน อธิบายว่า ความขยันและการประหยัด ช่วยให้ร่ำรวยและเป็นอิสระ คุณธรรมทั้งสองอย่างส่งผลให้เขาสามารถเป็นเจ้าของกิจการต่าง ๆ ได้

Benjamin-Franklin-003

*******

7. จริงใจ (Sincerity) : ไม่หลอกลวง คิดอย่างบริสุทธิ์ พูดอย่างตรงไปตรงมา

*******

8. ยุติธรรม (Justice) : ไม่ทำให้ผู้อื่นเสียหาย ไม่ละเว้นหน้าที่ของตนเอง

*******

9. ความพอดี (Moderation) : หลีกเลี่ยงสิ่งสุดโต่ง อดทนต่อความโกรธ

ผู้ที่ไม่รู้จักความพอดี ต้องการสิ่งต่าง ๆ ไม่สิ้นสุด ย่อมไม่มีความสุขในชีวิต

*******

10. ความสะอาด (Cleanliness) : ไม่ปล่อยให้เสื้อผ้า ร่างกาย และที่อยู่อาศัย สกปรก

การใส่ใจในความสะอาดนอกจากจะได้รับผลดีเรื่องบุคลิกภาพ ยังมีผลดีทางด้านสุขภาพอีกด้วย

*******

11. สงบ (Tranquillity) : อย่าปล่อยให้สิ่งเล็กน้อย สิ่งไม่คาดคิด และสิ่งที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง มารบกวนจิตใจ

*******

12. ยับยั่งชั่งใจ (Chastity) : ร่วมรักเพื่อสุขภาพและสืบสกุลเท่านั้น

เว้นการร่วมรัก ที่เป็นไปโดยโง่เขลา อ่อนแอ ทำให้ผู้อื่นและตนเองเสื่อมเสียเกียรติยศ

*******

13. ความถ่อมตัว (Humility) : เลียนแบบพระเยซูและโสกราตีส

เบนจามิน แฟรงคลิน บอกว่า เดิมทีเดียวเขากำหนดคุณธรรมประจำตัวไว้ 12 ข้อ

แต่เพื่อนผู้มีความกรุณา ได้ชี้ให้เขาเห็นถึงการแสดงออกอย่างภาคภูมิใจในตัวเอง

ซึ่งบางครั้งกลายเป็นความอวดดี ยกตนข่มผู้อื่น

ด้วยเหตุนี้ แฟรงคลิน จึงเพิ่มข้อที่ 13 เป็นข้อสุดท้าย

*******

เบนจามิน แฟรงคลิน ไม่ได้กำหนดคุณธรรมทั้ง 13 ข้อ ขึ้นมาลอย ๆ

แต่เขาทำเช็คลิสต์เอาไว้ในสมุด สำหรับพกติดตัว ไว้ตรวจสอบตนเองอยู่เสมอ

******* *******

ท่านผู้อ่านละครับ

เคยลองกำหนดพฤติกรรมใหม่ หรือ คุณธรรมที่ต้องการ ให้กับตัวเอง

แบบ เบนจามิน แฟรงคลิน

บ้างหรือไม่ ?

ถึงแม้ว่าบางอย่างที่กำหนดไว้ อาจจะทำได้บ้าง ไม่ได้บ้าง

แต่การที่เราตั้งใจเปลี่ยนตัวเองให้ดีขึ้น

ก็ดีกว่าไม่ทำอะไรเลย ไม่ใช่หรือ ?

.

.

.

ขอปัญญาจงอยู่กับท่าน

ขอบคุณบทความจาก คุณ พิสิษฐ์ จง

ติดตามอ่านพลงานเพิ่มเติมได้ที่…
http://www.pisitzhong.com

 

จงสุภาพ…กับทุกคน

จงสุภาพ…กับทุกคน
แม้คนๆ นั้น…จะหยาบคายกับคุณก็ตาม
ไม่ใช่เพราะคนเหล่านั้นเป็นคนดีหรือไม่ดี…
แต่เพราะ “คุณเป็นคนดี”

หากต้องการประสบความสำเร็จ ก็จงปฏิบัติตัวแบบผู้ประสบความสำเร็จให้เป็นนิสัย

นิสัย

หากต้องการประสบความสำเร็จ ก็จงปฏิบัติตัวแบบผู้ประสบความสำเร็จให้เป็นนิสัย

จงหัดมองด้านหลังของเหรียญ

จงหัดมองด้านหลังของเหรียญ

ถ้าหากคุณไม่รู้จักมองด้านหลังของเหรียญ โอกาสก็ไม่มีทางมาเยือนคุณหรอก

มหาเศรษฐีผู้ยิ่งใหญ่ [7]

The Greatest Salesman In The World -7-

เฮฟิดผ่านกำแพงของเมืองดามัสกัสเข้าไปทางประตูด้านตะวันออก เขาขี่ลาไปตามถนนชื่อสเตรทด้วยความรู้สึกที่ไม่ค่อยมั่นใจ ในความสำเร็จทางธุรกิจตามที่หวังไว้เท่าใดนัก เสียงพูดและเสียงตะโกนที่ทั้งไม่ได้ศัพท์จากร้านค้านับร้อยทั้งสองข้างถนน ได้ทำให้เขาเกิดความหวาดหวั่นขึ้นเล็กน้อย

เพราะการเข้าเมืองใหญ่เช่นนี้แต่เดียวดาย ย่อมต่างกับการติดตามมากับกองคาราวานที่มีอิทธิพลของแพทรอสยิ่งนัก พ่อค้าเร่บนถนนได้เข้ามาหาเขาทั้งสองข้างทาง เพื่อเสนอขายสินค้าที่อยู่ในมือ แต่ละคนต่างพยายามที่จะพูดด้วยเสียงดังเพื่อจะให้กลบเสียงคนอื่นได้ เขาผ่านร้านเครื่องเงินและเครื่องทองเหลือง ร้านขายถ้วยชาม เสื้อผ้า เครื่องประดับและสินค้าจิปาถะ ทุกก้าวที่ลาของของย่างไปเผชิญกับคนขายของ ที่ยื่นมือพร้อมด้วยสินค้ามาเสนอพร้อมกับถ้อยคำที่น่าเห็นใจ

ยอดเขาเฮอร์มอนต์ปรากฏอยู่เบื้องหน้าทางด้านตะวันตกของกำแพงเมือง แม้ว่าขณะนั้นจะเป็นฤดูร้อน แต่บนยอดเขาก็ยังคงปกคลุมไปด้วยหิมะขาวโพลน คล้ายกับว่ากำลังจ้องมองดุความจอแจของตลาดด้วยความสงบ และเฉยเมย เฮฟิดเดินเลี้ยวออกจากถนนสายใหญ่ของกรุงดามัสกัส เพื่อเสาะหาที่พักซึ่งมีอยู่ทั่วไปภายในเมือง เขาตกลงใจพักอยู่ที่โรงเตี้ยมแห่งหนึ่งมีชื่อว่ามอสช่า และได้จ่ายเงินล่วงหน้าค่าเช่าห้องที่สะอาดสะอ้านเป็นเวลาหนึ่งเดือน ซึ่งทำให้ให้เขาเป็นที่เกรงอกเกรงใจแก่แอนโธนี่เจ้าของโรงเตี้ยมในทันทีที่ ได้รู้จัก เฮฟิดนำลาไปไว้ที่โรงเลี้ยงหลังโรงเตี้ยม และเลยไปอาบน้ำชำระร่างกายในลำน้ำบาราดา ก่อนที่จะกลับไปยังห้องพักของตน

เขาหยิบกล่องไม้วางลงที่หัวเตียง แล้วแกะสายหนังที่พับรอบๆ ออกและฝากล่องก็เปิดออกอย่างง่ายดาย เขามองลงไปที่ม้วนแผ่นหนัง แล้วเอื้อมมือไปสัมผัสอย่างแผ่วเบาคล้ายกับว่าม้วนหนังเหล่านั้นเป็นสิ่งที่ มีชีวิต แต่แล้วเขารีบหดมือกลับไปทันทีทันใด รีบลุกขึ้นยืนและเดินไปที่หน้าต่างซึ่งเปิดอ้าอยู่ เสียงจอแจในตลาดซึ่งอยู่ห่างออกไปตั้งครึ่งไมล์ยังคงดังลอดมาถึงห้องนั้น ความหวั่นใจได้หวนกลับมาสู่ความนึกคิดของเขาอีกครั้งหนึ่ง เมื่อเขามองไปยังเสียงอึกทึกครึกโครมในตลาด ยิ่งกว่านั้น เขารู้สึกว่าความมั่นใจที่เคยมีมาก่อนได้เริ่มหดหายไป เฮฟิดหลับตาและพิงศีรษะกับฝาผนัง เขาร้องออกมาดังๆ ว่า “ทำไมถึงโง่เช่นนี้เล่า? จากเด็กเลี้ยงอูฐ ข้าจะเพ้อฝันเป็นนักธุรกิจยิ่งใหญ่ที่สุดของโลกได้อย่างไรกัน ในเมื่อข้ายังไม่กล้าพอแม้แต่จะย่างผ่านกลุ่มพ่อค้าเร่ ที่กำลังล่าเหยื่ออยู่อย่างหนาแน่นบนถนนได้ วันนี้ข้าได้เห็นด้วยสายตาตนเองแล้วว่าพ่อค้าเร่นับร้อยทั้งสองฟากถนน ต่างมีศิลปะในการเสนอขายสินค้าได้เหนือกว่าข้ามากนักทุกคนต่างมีความกล้า ความกระตือรือร้น และความพยายามดูเหมือนว่า พวกเขาต่างตั้งใจที่จะมีชีวิตแข่งขันอยู่ในป่าแห่งธุรกิจให้ได้ และจะไม่เป็นความโง่และงมงายของข้าหรือที่จะคิดแข่งขันให้นำหน้าพวกเหล่านี้ ได้ ท่านแพทรอส…กระผมกลัวว่าจะทำความล้มเหลวให้กับความหวังของท่านอีก”

เขาล้มตัวลงบนเตียงนอนด้วยความเหนื่อยอ่อนจากการเดินทาง และสะอื้นด้วยความหดหู่ใจก่อนที่จะหลับไปในที่สุด

เฮฟิดตื่นขึ้นด้วยเสียงดังจอแจของนกกระจอกนอกหน้าต่างในยามเช้า เขาลุกขึ้นนั่งมองไปที่นกกระจอกตัวหนึ่ง ซึ่งเกาะอยู่ที่ขอบกล่องใส่ม้วนแผ่นหนังอย่างไม่เชื่อสายตาตนเอง ทันใดนั้นเขารีบเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอกเห็นนกกระจอกเป็นพันๆ ตัวกระโดดไปมาอยู่บนกิ่งต้นไม้ใบหนา พร้อมกับส่งเสียงร้องต้อนรับวันใหม่ที่กำลังย่างเข้ามา ขณะที่เขายืนมองอยู่ นกบางตัวได้บินมาเกาะที่ขอบหน้าต่าง แต่แล้วก็บินหนีไปอย่างรวดเร็วเมื่อเฮฟิดเคลื่อนเข้าไปใกล้ เขาได้หันกลับไปมองที่กล่องไม้อีกครั้ง เห็นนกกระจอกตัวเดิมยังเกาะอยู่ที่กล่องไม้ซีด้าร์อย่างเก่า มันผงกศีรษะและจ้องกลับมาที่เขาอย่างไม่กลัวเกรง

เฮฟิดค่อยๆ เดินเข้าไปที่มัน ยื่นแขนออกไปข้างหน้า นกน้อยกระโดดขึ้นมาเกาะบนหลังมือ เขาพูดกับมันอย่างแผ่วเบาว่า “พวกของเจ้านับพันข้างนอกต่างมีความหวาดกลัวในตัวข้า แต่เจ้ากล้าพอที่จะเข้ามาในห้องนี้และยังกล้าที่จะเกาะข้าอีกด้วย”

นกน้อยตัวนั้นได้จิกลงบนหลังมือเขาเบาๆ เด็กหนุ่มค่อยๆเดินไปที่โต๊ะริมผนังที่มีขนมปังกรอบและเนยแข็งวางอยู่ เขาหักแผ่นขนมปังออกเป็นชิ้นเล็กๆ วางลงข้างเพื่อนใหม่ของเขา และมันก็เริ่มกินเศษขนมปังอย่างมีความสุข

ความคิดอย่างหนึ่งได้แวบเข้ามาในสมองเฮฟิดเขาเดินกลับไปที่หน้าต่าง มองดูฝูงนกกระจอกข้างนอกอีกครั้งหนึ่ง นกตัวใดก็ตามที่เข้ามาในห้องของเขาได้จะต้องมีความกล้าหาญเป็นพิเศษ เขาหันไปดูนกน้อยซึ่งกำลังกินขนมปังอยู่บนโต๊ะ แล้วระลึกถึงคำพูดของแพทรอสขึ้นมาได้ เขากล่าวคำเหล่านั้นด้วยเสียงดัง “ความล้มเหลวจะไม่มีอิทธิพลเหนือความพยายามของข้าได้ หากการตัดสินใจเพื่อนความสำเร็จของข้ามีความแข็งแกร่งพอ”

เขาเดินไปที่กล่องไม้ยื่นมือลงไปข้างใน รู้สึกว่ามีม้วนหนังอยู่ม้วนหนึ่งที่อบอุ่นกว่าม้วนอื่นๆ เขาหยิบขึ้นมาจากหีบและคลี่ออกเบาๆ ความหวาดหวั่นและความไม่มั่นใจในตัวเองได้หดหายไป เขาหันไปดูนกกระจอกที่อยู่บนโต๊ะ แต่ปรากฏว่ามันหายไปเสียแล้ว เหลือเพียงเศษขนมปังและเนยแข็งเท่านั้น ที่เป็นหลักฐานในความกล้าหาญของมันเฮฟิดมองดูแผ่นคัมภีร์ในมือ มีอักษรตัวโตขึ้นต้นว่าฉบับที่ 1 เขาเริ่มอ่านข้อความบนแผ่นหนังม้วนนั้นต่อไป….

มหาเศรษฐีผู้ยิ่งใหญ่ [6]

The Greatest Salesman In The World -6-

คืนที่สี่หลังจากที่กองคาราวานกลับมาถึงสำนึกงานใหญ่ในเมืองพาล์มมีร่า เฮฟิดถูกปลุกให้ลุกขึ้นจากที่นอนซึ่งทำด้วยฟางในคอกสัตว์พาหนะ และได้รับแจ้งว่าแพทรอสต้องการพบตัวโดยเร็วที่สุด

เขารีบตรงไปยังที่พักของนายจ้างอย่างรีบเร่ง และยืนอยู่หน้าเตียงนอนอันกว้างใหญ่ของแพทรอส ผู้เฒ่าลืมตาขึ้นและเหวี่ยงผ้าห่มผืนหนา ออกจากกาย ก่อนที่จะลุกขึ้นนั่งใบหน้าของเขาดูซีดเซียว เส้นเลือดโปนและนูนขึ้นจนเห็นได้ชัด เฮฟิดแทบจะไม่เชื่อสายตาตนเองว่า ชายชราเบื้องหน้าคือบุคคลคนเดียวกับที่เขาได้เคยพูดคุยกันมาเมื่อสิบปีกว่า วันก่อน

แพทรอสเลื่อนตัวนั่งลงบนขอบเตียง ขณะที่เด็กหนุ่มนั่งอย่างสงบอยู่ใกล้ๆ เพื่อรอฟังคำพูดจากชายชรา เสียงของแพทรอสที่กล่าวออกมาก็ต่างกับเสียงที่เฮฟิดได้ยินมาครั้งก่อน อย่างเห็นได้ชัด

“ลูกรัก เจ้ามีเวลาหลายวันเพื่อตัดสินใจในความทะเยอทะยานของเจ้า และตอนนี้เจ้ายังคงคิดจะเป็นนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่อยู่อีกหรือ?”

“ครับท่าน”

แพทรอสผงกศีรษะ “ถ้าเช่นนั้นก็ดีแล้ว ข้าตั้งใจจะใช้เวลากับเจ้าให้มากกว่านี้ แต่เจ้าก็คงจะเห็นได้แล้วว่าข้าเป็นอย่างไรในตอนนี้ แม้ข้าจะตระหนักดีว่าเข้าเป็นนักขายสินค้าผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุค แต่ข้าก็ไม่สามารถจะขายความตายของข้าให้กับใครได้ มัจจุราชได้เฝ้ารอคอยวันสุดท้ายของข้าเหมือนกับ สุนัขหิวโหยที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูครัว และเช่นเดียวกับสุนัขที่หิวจัด มัจจุราชรู้ดีว่าประตูทางเข้าจะต้องถูกละทิ้งไว้โดยไม่มีคนเฝ้าไม่ขณะใดก็ ขณะหนึ่ง….”

อาการ ไอภายในลำคอได้ขัดจังหวะแพทรอสก่อนที่เขาจะพูดจบตอน เฮฟิดนั่งฟังอย่างสงบขณะที่แพทรอสพยายามต่อสู้กับโรคชราของตัวเอง ในที่สุดอาการไอของเขาก็หยุดลงและชายชรายิ้มอย่างเหนื่อยอ่อน “เวลาที่เราจะอยู่ด้วยกันมีไม่มากนัก ดังนั้นให้เราเริ่มต้นเสียเลยแต่บัดนี้ประการแรก ให้เจ้าเลื่อนกล่องไม้ซีดาร์เล็กๆ ออกมาจากใต้เตียงก่อน”

เฮฟิดคุกเข่าลงและดึงเอากล่องไม้เล็กๆ ที่มีสายหนังพันรอบออกมาจากใต้เตียงและวางไว้ตรงหน้าผู้เฒ่าแพทรอสหายใจยาว ก่อนที่จะพูดว่า “หลายปีมาแล้วเมื่อฐานะของข้าด้อยยิ่งกว่าเด็กเลี้ยงอูฐ ข้าได้ช่วยเหลือคนเดินทางที่มาจากตะวันออกผู้หนึ่ง ให้รอดพ้นจากการประทุษร้ายของพวกโจรเขาคะยั้นคะยอที่จะให้สิ่งใดสิ่งหนึ่ง แก่ข้า ที่ได้ช่วยชีวิตของเขาไว้ ทั้งๆ ที่ข้าเองก็มิได้หวังสิ่งตอบแทนในการกระทำในครั้งนั้น แต่เพราะเหตุที่ข้าไม่มีญาติพี่น้องและเงินทอง เขาจึงนำข้าร่วมเดินทางไปกับเขา และรับข้าไว้เป็นสมาชิกในครอบครัวอย่างกับบุตรของเขาเอง”

“วันหนึ่ง หลังจากที่ข้าได้คุ้นเคยกับการเริ่มต้นชีวิตใหม่ เขาได้นำกล่องไม้เล็กๆ ใบนี้มาให้ข้าดู ภายในกล่องมีแผ่นหนังบางๆ อยู่สิบม้วน แต่ละม้วนมีเลขหมายประจำม้วนแรก เป็นคำแนะนำในวิธีการศึกษา หลักการ ของม้วนอื่นๆ ให้ได้ผล ส่วนที่เหลือต่างเป็นคำจารึกที่ว่าด้วยหลักการสำคัญในการปฏิบัติของศิลปทาง ธุรกิจ อันจะนำไปสู่ความสำเร็จสุดยอดในชีวิต ในปีแรกข้าต้องทนทรมานในการศึกษาคำจารึกเหล่านี้และปฏิบัติตามคำแนะนำต่างๆ จนข้าสามารถจำได้อย่างแม่นยำทุกตัวอักษร คำสอนเหล่านั้นก็ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งในความนึกคิด และเป็นนิสัยประจำวันของข้า”

ไหลังจากนั้นข้าได้รับมอบคำจารึก ทั้งสิบม้วนนี้พร้อมด้วยจดหมายปิดผนึก หนึ่งฉบับและเงิน จำนวนห้าสิบเหรียญทอง เขาได้สั่งไม่ให้ข้าเปิดดูข้อความในจดหมายที่ปิดผนึก จนกว่าข้าจะได้ออกไปพ้นบ้านที่ข้าอาศัยอยู่ในขณะนั้น ข้าได้กล่าวลาแก่ทุกคนในครอบครัวนั้น และรอจนข้าเดินทางมาถึงเมืองพาลัมมีร่าจึงได้เปิดซองจดหมายออกดูข้อความภาย ใน เนื้อหาของจดหมายบอกให้ข้ารับเงินจำนวนห้าสิบเหรียญทองที่ได้มา เพื่อใช้ในการเริ่มต้นธุรกิจการค้าของข้า โดยสั่งให้ข้าปฏิบัติตามบทบัญญัติในม้วนแผ่นหนังทั้งสิบฉบับ และในจดหมายนั้นยังได้สั่งให้ข้าแจกจ่ายรายได้ครึ่งหนึ่งของข้าที่หามาได้ ให้กับคนยากจนที่ไม่มีโอกาสอย่างข้า แต่ม้วนแผ่นหนังทั้งสิบจะต้องถูกเก็บไว้เป็นความลับโดยไม่ให้ใครอื่นล่วงรู่ เป็นอันขาด จนกว่าจะถึงเวลาที่ข้าจะต้องมอบให้กับใครคนหนึ่ง ซึ่งข้าจะรู้ได้ด้วยสัญญาณอันเป็นเครื่องหมายพิเศษเมื่อเวลานั้นมาถึง”

เฮฟิดสั่นศีรษะ “กระผมไม่เข้าใจความหมายของท่านครับ”

เอาละข้าจะอธิบายให้เจ้าฟัง” ชายชราหยุดสูดลมหายใจก่อนจะพูดต่อ “ข้าได้เฝ้าคอยเสาะหาบุคคลที่ข้าต้องการจะมอบม้วนแผ่นหนังเหล่านี้ ให้มาเป็นเวลานานปี และขณะที่ข้ากำลังเสาะหาอยู่ ข้าก็ได้ใช้คำสอนในม้วนแผ่นหนังทั้งหมดนี้มาใช้ เพื่อสร้างความมั่งคั่งให้กับข้าพร้อมกันไป ข้าเกือบจะเชื่อเสียแล้วว่าคงไม่มีใครที่มีคุณสมบัติครบ ที่ข้าต้องการจะมาปรากฏให้ข้าเห็นก่อน ที่ข้าจะตายเป็นแน่ จนกระทั่งเจ้ากลับมาจากเบ็ธเลเฮม และความเชื่อประการแรกของข้าที่เห็นว่า เจ้าคือบุคคลที่ข้าควรจะมอบสิ่งนี้ ให้คือปรากฏการณ์ประหลาดของดวงดาวอันแจ่มใส ที่ติดตามเจ้ามาจากเบ็ธเลเฮมในตอนแรก ข้าต้องการที่จะทำความเข้าใจในความหมายของอุบัติการอันพิศดารครั้งนี้ แต่ข้าก็ต้องเลิกล้มความคิดเพราะไม่ต้องการนึกคิด ในสิ่งที่เป็นความประสงค์ของพระผู้เป็นเจ้า แต่แล้วเมื่อเจ้าได้บอกข้าว่าเจ้าได้ให้เสื้อคลุมแก่ทารกน้อย บางสิ่งบางอย่างในจิตสำนึกของข้าได้บอกว่า การค้นหาบุคคลที่ข้าต้องการได้สิ้นสุดลงแล้ว ซึ่งข้าก็รู้ได้ในขณะนั้นว่าใครคือบุคคลที่จะต้องได้รับม้วนแผ่นหนังเหล่า นี้ และก็เป็นเรื่องที่แปลกยิ่งนัก ทันทีที่ข้าค้นพบบุคคลที่ข้าได้พยายามเสาะหามาเป็นเวลานานปี พลังแห่งชีวิตของข้าก็เริ่มอ่อนลงขณะนี้ข้ากำลังเข้าใกล้วาระสุดท้ายไปเต็ม ทีแล้ว แต่การค้นหาผู้รับทอดคำจารึกในม้วนหนังก็ได้สิ้นสุดลงแล้ว และข้าก็สามารถจากโลกนี้ไปด้วยใจอันสงบ”

เสียงของชายชราชักจะเบาบางลง แต่เขาได้พยายามเคลื่อนกายเข้าไปใกล้เฮฟิดยิ่งขึ้น “จงฟังให้ดีลูกรัก เพราะข้าไม่มีพลังพอที่จะกล่าวซ้ำคำเหล่านี้ได้อีก”

นัยน์ตาของเฮฟิดเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาขณะที่เขาเลื่อนกายเข้าไปจนชิดนายจ้าง ชายชราพยายามสูดลมหายใจลึกก่อนที่จะกล่าวต่อไป “ขณะนี้ข้าได้มอบความลับอันมีค่ายิ่งให้กับเจ้าแล้ว แต่ประการแรกมีเงื่อนไขบางอย่างที่เจ้าจะต้องยอมรับ ภายในกล่องใบนี้ยังมีถุงใส่เหรียญทองจำนวนร้อยเหรียญรวมอยู่ด้วย เงินจำนวนนี้แม้ว่าเจ้าจะนำไปซื้อสินค้าได้จำนวนไม่มากนัก แต่ก็พอที่จะเริ่มต้นเข้าสู่โลกแห่งธุรกิจการค้าได้ ข้าอาจจะมอบความมั่งคั่งอันมหาศาลของข้าให้กับเจ้าได้ในขณะนี้ แต่มันจะทำให้เจ้าเป็นคนที่ไม่มีคุณค่าในสมรรถภาพของตัวเองไป และจะเป็นการดีกว่านั้นมากนักหากเจ้าได้กลายเป็นผู้มั่งคั่งที่สุดในโลก และเป็นนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่ด้วยตัวเจ้าเอง ซึ่งเจ้าก็เห็นได้ว่าข้าไม่ได้ลืมความหวังอันสดใสของเจ้า”

“ให้เจ้ารีบเดินทางออกจากเมืองนี้ในทันที มุ่งไปสู่กรุงดามัสกัส ที่นั้นเจ้าจะพบกับโอกาสอันไม่มีเขตจำกัดที่จะใช้คำสั่งสอนในม้วนแผ่นหนัง มาปฏิบัติให้ได้ผล เมื่อเจ้าหาที่อาศัยที่ปลอดภัยได้แล้ว ให้เจ้าเปิดคัมภีร์ม้วนที่หนึ่งขึ้นดูก่อนอ่านซ้ำแล้วซ้ำอีก จนเข้าใจถึงวิธีการลับอย่างแจ่มแจ้ง ซึ่งจะเกี่ยวพันต่อไปในการศึกษาบทบัญญัติ และหลักการสู่ความสำเร็จสุดยอดทางธุรกิจในแผ่นหนังม้วนอื่นๆ อีกทั้งหมด ในขณะที่เจ้าศึกษาวิธีการในคัมภีร์ไปตามลำดับ ให้เจ้าทำการขายสินค้าที่เจ้าซื้อมาควบคู่กันไป และหากเจ้านำความรู้ที่ได้มาจากคำจารึกเหล่านี้รวมเข้ากับ ประสบการณ์ที่เจ้าได้รับมาจากการขายสินค้าแล้ว ปริมาณการจำหน่ายสินค้าของเจ้าจะต้องเพิ่มปริมาณขึ้นทุกๆ วันอย่างแน่นอน สำหรับเงื่อนไขประการแรกของข้าคือ เจ้าจะต้องสาบานว่าเจ้าจะต้องปฏิบัติตามคำแนะนำในแผ่นหนังม้วนที่หนึ่ง อย่างเคร่งครัด เจ้าจะยินยอมไหม?”

“ครับท่าน”

“ดีมาก….และเมื่อเจ้าได้คำแนะนำในม้วนแผ่นหนังไปใช้แล้วแน่นอนที่สุดว่า เจ้าจะต้องมั่งคั่งกว่าที่เจ้าเคยคิดฝันไว้มากนัก และเงื่อนไขประการที่สองของข้าคือ เจ้าจะต้องแจกจ่ายรายได้ครึ่งหนึ่งของเจ้าที่หาได้ให้แก่คนยากจนอย่างสม่ำ เสมอ โดยไม่มีการบิดเบือนเป็นอันขาด เจ้าจะยอมรับหรือไม่?”

“ครับท่าน”

“และต่อไปเป็นเงื่อนไขที่สำคัญกว่าอะไรหมด คือห้ามไม่ให้เจ้าร่วมศึกษาคำจารึกเหล่านี้กับผู้หนึ่งผู้ใด และไม่ให้เจ้าถ่ายทอดความรู้ที่เจ้าได้มาจากม้วนแผ่นหนังให้ผู้อื่นทราบ อย่างเด็ดขาด และในวันใดวันหนึ่งข้างหน้า จะมีบุคคลที่สมควรจะได้รับการถ่ายคำจารึกเหล่านี้มาปรากฏตัวแก่เจ้า ด้วยสัญญาณอย่างใดอย่างหนึ่งที่ข้าเคยพบเห็นมาก่อน และเมื่อเจ้าแน่ใจว่าเป็นบุคคลที่ถูกต้องตามจุดประสงค์ เจ้าก็สามารถจะมอบม้วนแผ่นหนังทั้งหมดให้แก่เขาหรือแก่หล่อนได้ การมอบสิ่งนี้ครั้งต่อไป ไม่จำเป็นจะต้องมีเงื่อนไขสำหรับผู้ที่ได้รับอีกอย่างเช่นเงื่อนไขของข้า และของเจ้าที่กำลังเป็นไปในขณะนี้ข้อความภายในจดหมายที่ข้าได้รับระบุว่า บุคคลที่สามที่ได้รับม้วนแผ่นหนังเหล่านี้ สามารถจะมอบความรู้ที่ได้มาให้กับคนอื่นทุกคนในโลกได้ และเจ้าคิดว่าเจ้าจะรับเงื่อนไขข้อที่สามนี้ไว้ได้หรือ?”

“ครับท่าน ผมจะปฏิบัติตามนั้น”

แพทรอสรู้สึกปลอดโปร่งใจ คล้ายกับได้ยกความกดดันอันหนักอึ้งออกจากทรวงอก เขายิ้มอย่างเป็นสุขและลูบใบหน้าเฮฟิดด้วยมือซึ่งผอมเกร็ง “จงรับกล่องไม้ไปเดี๋ยวนี้และรีบเดินทางออกจากที่นี่ในทันที ข้าจะไม่พบกับเจ้าอีกจงไปพร้อมกับความรักของข้า และข้าขอภาวนาให้เจ้าจงประสบความสำเร็จร่วมกับลิชซ่า ซึ่งจะได้อยู่ร่วมกันกับเจ้าอย่างมีความสุขต่อไปภายหน้า”

น้ำตาได้ไหลนองลงบนแก้มทั้งสองข้างของเฮฟิด ขณะที่เขาอุ้มหีบไม้เดินออกไปจากห้องนอนของชายชรา เขาหยุดอยู่ข้างนอกครู่หนึ่ง วางกล่องลงบนพื้น และหันกลับไปที่นายจ้างของเขา แล้วกล่าวขึ้นดังๆ ว่า “ความล้มเหลวจะไม่มีอิทธิพลเหนือความพยายามของกระผมได้ หากการตัดสินใจเพื่อความสำเร็จของกระผมมีความแข็งแกร่งพอ” ชายชราพนักหน้าและยิ้มอย่างพึงพอใจ เขายกมือขึ้นโบกอำลาเป็นครั้งสุดท้าย

มหาเศรษฐีผู้ยิ่งใหญ่ [5]

The Greatest Salesman In The World -5-

เฮฟิดนั่งคอตกอยู่บนหลังลาซึ่งเดินอย่างเชื่องช้าไปตามถนน ทำให้เขาไม่อาจมองเห็นดวงดาวอันสุกสว่าง ที่แผ่รังษีครอบคลุมไปทั่วบริเวณและอยู่เบื้องบนศีรษะของเขาได้ มีปัญหาอยู่ว่าทำไมเขาจึงปฏิบัติโง่ๆ เช่นนั้น ? ทำไมเขาจึงไม่นำเสื้อคลุมตัวนั้นไปเร่ขายต่อไป ? และเขาจะบอกกับแพทรอสว่ายังไงดี ? ทุกคนคงจะต้องหัวเราะกันอย่างท้องคัดท้องแข็ง เมื่อได้ทราบว่าเขามอบสินค้าให้กับเด็กทาราภายในถ้ำ เขาพยายามคิดสร้างเรื่องราวที่พอจะบอกแต่แพทรอสได้ คิดว่าบางทีเขาอาจจะบอกว่าเสื้อคลุมถูกขโมยไปขณะที่เขากินอาหารอยู่ในร้าน แต่ก็ไม่รู้ว่าแพทรอสจะเชื่อหรือไม่ ? และแม้ว่าแพทรอสจะเชื่อเขา ก็ยังไม่แน่ว่าเขาจะต้องถูกตำหนิเพราะความสะเพร่าหรือเปล่า แม้จะเป็นที่รู้กันว่ามีโจรผู้ร้ายอยู่ชุกชุมก็ตาม

ในเวลาไม่นานนัก เขาได้มาถึงทางแยกไปสู่สวนสาธารณะแห่งเก็ทซีเมนบนยอดเขาโอลีเวส เขาลงจากหลังลาเดินนำหน้าสัตว์คู่ยาก ตรงไปยังกองคาราวานอย่างเซื่องซึมแสงจากดวงดาวที่สว่างจ้าเหนือศีรษะ ทำให้มองดูเหมือนกับเป็นเวลากลางวัน ร่างของเขาสั่นสะท้านน้อยๆ เมื่อได้เผชิญหน้ากับแพทรอส ซึ่งยืนจ้องมองขึ้นสู่ท้องฟ้าอยู่นอกกระโจมคล้ายจะค้นหาสวรรค์อันสันติสุข เฮฟิดยังคงเงียบเฉยเมื่อแพทรอสสังเกตเห็นเขาขณะที่เดินเข้าไปใกล้กระโจม

รู้สึกว่าเสียงของผู้เฒ่าได้สั่นสะท้านเพราะความตระหนกเมื่อถามเฮฟิดออกมาว่า “เจ้าเดินทางมุ่งตรงมาจากเบ็ธเลเฮมหรือ ?”

“ครับท่าน”

“เจ้าไม่รู้สึกตัวหรือว่ามีดวงดาวอันสดใสเคลื่อนตามเจ้ามาด้วย ?”

“กระผมไม่ได้สังเกตครับท่าน”

“ไม่ได้สังเกตรึ ? ข้าไม่สามารถจะก้าวเท้าออกจากจุดที่ข้ายืนขณะนี้ได้ ตั้งแต่ข้าได้เห็นดาวดวงนี้ขึ้นอยู่เหนือเมืองเบ็ธเลเฮมเมื่อสองชั่วโมงที่ ผ่านมา ข้าไม่เคยเห็นดาวที่มีสีสันสุกใสเช่นนี้มาก่อนในชีวิต ขณะที่ข้าเฝ้ามองดูอยู่นั้นรู้สึกว่าดวงดาวได้โผล่ออกมาจากสวรรค์ เคลื่อนตรงมายังกองคาราวานของข้า และโดยปาฏิหารของพระผู้เป็นเจ้าดวงดาวได้หยุดเคลื่อนไหวพร้อมกับเจ้าเช่น เดียวกัน”

แพทรอสก้าวเข้ามาใกล้เฮฟิด เขาพยามยามค้นหาความรู้สึกในสีหน้าของชายหนุ่มเมื่อถามว่า “เจ้าได้เข้าร่วมในปรากฏการณ์อันแปลกประหลาดใดๆ บ้างไหมขณะที่เจ้าอยู่ในเบ็ธเลเฮม ?”

“เปล่า ครับท่าน”

ชายชราขมวดคิ้วและถอนหายใจอย่างใช้ความคิด “ข้าไม่เคยประสบและเคยรู้เห็นในปรากฏการณ์ประหลาดอย่างเช่นคืนนี้มาก่อน”

เฮฟิดกล่าวเรียบๆ “และสำหรับคืนวันนี้ กระผมก็ไม่อาจจะลืมเสียได้เช่นเดียวกันครับท่าน”

“โอโฮ! ถ้าเช่นนั้นคงจะต้องมีอะไรเกิดขึ้นอย่างแน่นอน ไม่เช่นนั้นแล้วเจ้าจะกลับมาในยามค่ำคืนเช่นนี้ได้อย่างไร ?”

เฮฟิดยืนอย่างเงียบสงบขณะที่ชายชราเปิดดูห่อสัมภาระบนหลังลาของเขา

“ไม่มีเสื้อคลุมในนี้ !” แพทรอสอุทาน “ในที่สุดเจ้าก็ทำงานเป็นผลสำเร็จ จงเข้ามาในกระโจมและเล่าถึงประสบการณ์ต่าง ๆ ที่เจ้าได้รับ และตั้งแต่พระผู้เป็นเจ้าได้เปลี่ยนความมืดของคืนวันนี้ให้เป็นกลางวัน ข้าไม่สามารถจะหลับตาลงได้ และบางทีคำบอกเล่าของเจ้า จะช่วยให้ความกระจ่างแก้ข้าได้ว่าทำไมดวงดาวจึงได้คล้อยตามเด็กเลี้ยงอูฐมา จนถึงที่นี่”

แพทรอสเอนหลังพิงหมอน หลับตาตั้งใจฟังเรื่องราวอันยืดยาวของเฮฟิดในการเร่ขายเสื้อคลุมที่เบ็ธเลเฮ ม ซึ่งมีแต่คำปฏิเสธ คำเยาะเย้ยถากถาง และคำก้าวร้าวจากลูกค้าบางครั้งเขาพยักหน้า เมื่อเฮฟิดเล่าถึงตอนที่ถูกพ่อค้าขายของชำไล่ให้ออกไปจากร้าน และผู้เฒ่ายิ่งอย่างพอใจเมื่อทราบว่าทหารโรมันได้ขว้างเสื้อคลุมใส่หน้าเฮ ฟิด เมื่อเขาไม่ยอมลดราคาให้ถูกลงกว่าที่ตั้งไว้

ในที่สุดเฮฟิดได้เล่าด้วยเสียงแหบพร่าในปัญหาต่างๆ ที่ประดังเข้ามาในสมองของเขา ขณะที่นั่งกินอาหารอยู่ในเย็นวันนั้นที่เบ็ธเลเฮม แพทรอสขัดขึ้นว่า “เฮฟิดขอให้เจ้าเล่าถึงปัญหาข้อสงสัยต่างๆ ในตอนนั้นของเจ้าให้ข้าฟังอย่างละเอียด”

เฮฟิด ได้เล่าถึงข้อสงสัยทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับเขาให้แพทรอสฟังเท่าที่สามารถ ระลึกขึ้นได้ เมื่อเล่าจบชายชราไต่ถามขึ้นว่า “อะไรเป็นเหตุที่ทำให้เจ้าขจัดข้อสงสัย และปัญหาต่างๆ ของเจ้าให้หมดไป ซึ่งทำให้เจ้าเกิดความกระตือรือร้นที่จะขายเสื้อคลุมในวันต่อไปให้ได้ ?”

เฮฟิดนึกคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “กระผมคิดถึงแต่บุตรสาวของแคลเนห์ แม้กระผมจะทราบดีว่า กระผมไม่อาจจะเผชิญหน้ากับหล่อนได้ หากกระผมต้องล้มเหลวในงานชิ้นนี้และเมื่อพูดถึงตอนนี้ เสียงของเฮฟิดก็แตกพร่ายิ่งขึ้นไปอีก “แต่ถึงอย่างไร กระผมก็ต้องประสบกับความล้มเหลวในตัวหล่อนอยู่ดี”

“เจ้าประสบความล้มเหลวหรือ ? ข้าไม่เข้าใจเพราะข้าไม่เห็นเจ้ากลับมาพร้อมกับสินค้าของเจ้า”

ด้วนน้ำเสียงที่แผ่วเบา จนทำให้แพทรอสต้องเอนตัวเข้ามาใกล้ๆ เพื่อจะได้ยินคำพูดของเขา เฮฟิดได้เล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในถ้ำ อันเกี่ยวกับทารกน้อยและเสื้อคลุมตัวนั้นและขณะที่เด็กหนุ่มเล่าไป แพทรอสได้ชำเลืองมองไปยังนอกกระโจมครั้งแล้วครั้งอีก เพื่อมองดูแสงสว่างอันสดใสข้างนอกที่ยังคงปรากฏอยู่ รอยยิ้มบนใบหน้าของชายชราก็เริ่มปรากฏออกมา และเขาก็ไม่ได้สนใจว่าเด็กหนุ่มได้หยุดเล่าเรื่องราวของเขาตั้งแต่เมื่อไร ต่อจากนั้นเสียงสะอื้นก็ได้ดังคิดตามมาแทน และเมื่อเสียงสะอื้นได้หายไป ภายในกระโจมก็มีแต่ความเงียบ เฮฟิดไม่กล้าที่จะมองนายจ้างของเขา เขารู้ตัวว่าการทำงานของเขาต้องล้มเหลว และพิสูจน์ได้แล้วว่าไม่เหมาะสมกับอาชีพอื่นใดนอกจากเด็กเลี้ยงอูฐเท่านั้น เขาได้หันตัวกลับเพื่อจะวิ่งออกไปจากกระโจม แต่แล้วเขาก็รู้สึกว่ามือของนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่ได้จับไหล่เขาไว้ และทำให้เขาต้องมองไปที่ดวงตาอันเต็มไปด้วยแววกรุณา ของแพทรอสผู้ยิ่งใหญ่

“ลูกรัก เจ้าคิดว่าการขายของเที่ยวนี้ของเจ้าไม่ได้สร้างผลกำไรให้กับเจ้ามากนักไม่ใช่หรือ ?”

“ครับท่าน”

“แต่มันสร้างกำไรให้กับข้าอย่างมหาศาล แสงสว่างจากดวงดาวที่เคลื่อนตามเจ้ามา ข้าจะอธิบายถึงเรื่องนี้ให้เจ้าเข้าใจ กระจ่าง ได้หลังจากที่เรากลับไปถึง พาลัมมีร่าแล้ว ตอนนี้ข้าจะขอร้องอะไรเจ้าสักอย่างหนึ่ง”

“ครับท่าน”

“คนขายสินค้าทั้งหมดของเราจะกลับมายังกองคาราวานก่อนพระอาทิตย์ตกดินในวัน พรุ่งนี้ และสัตว์พาหนะของพวกเขาจำเป็นต้องได้รับการเอาใจใส่จากเจ้า เจ้าคิดว่าเจ้าจะกลับเข้ารับหน้าที่เด็กเลี้ยงอูฐอีกได้ไหม ?”

เฮฟิดโค้งคารวะนายจ้างผู้มีพระคุณของเขา “ไม่ว่าท่านจะให้กระทำอะไร กระผมจะปฏิบัติตามความต้องการของท่านทุกอย่าง….. และกระผมเสียใจเป็นอย่างยิ่งที่ทำให้ท่านต้องผิดหวัง”

ดังนั้นเจ้าจงไปปฏิบัติงานของเจ้า และเตรียมตัวไว้สำหรับพวกเราที่กำลังจะกลับมา ข้าจะพบกับเจ้าอีกเมื่อเราไปถึงพาล์มมีร่าแล้ว

ขณะที่เฮฟิดก้าวออกจากกระโจม แสงสว่างจ้าจากดาวดวงนั้นได้ทำให้ตาเขาพร่าไปชั่วขณะ เขาใช้มือขยี้นัยตาและๆได้ยินเสียงกแพทรอสเรียกจากในกระโจม

เด็กหนุ่มหันกลับแล้วเดินเข้าไปข้างในอีกครั้ง ยืนรอรับฟังคำพูดจากนายจ้าง แพทรอสชี้มาที่ตัวเขาแล้วพูดว่า “จงนอนให้หลับสบาย เพราะเจ้าไมได้ประสบความล้มเหลวในการขายสินค้าอย่างที่เจ้าคิด”

ดวงดาวอันสว่างไสวยังคงลอยอยู่เหนือ กองคาราวานตลอดคืนวันนั้น

มหาเศรษฐีผู้ยิ่งใหญ่ [4]

The Greatest Salesman In The World -4-

เฮฟิดวางแผ่นขนมปังที่กินได้เพียงครึ่งเดียวลงบนโต๊ะด้วยจิตใจที่ว้าวุ่น วันพรุ่งนี้นับเป็นวันที่สี่ในเบ็ธเลเฮม และเสื้อคลุมเพียงตัวเดียวที่เขานำมาจากกองคาราวานด้วยความมั่นใจว่าต้องขาย ได้ ยังคงอยู่ในถุงบนหลังลาที่ล่ามไว้ในถ้ำหลังโรงอาหารที่เขากำลังนั่งกินอยู่

เขานั่งขมวดคิ้วมองดูอาหารในจาน ซึ่งเหลืออยู่กว่าครึ่งด้วยอาการเหม่อลอยคล้ายกับว่า ไม่ได้ยินเสียงจอแจที่ดังหึ่งอยู่รอบกายภายในห้องอาหารที่แออัด เพราะสมองครุ่นคิดถึงแต่เรื่องความล้มเหลว ที่ไม่อาจจะขายเสื้อคลุมเพียงตัวเดียวได้ ทั้งที่เวลาผ่านมาแล้วถึงสามวัน และความสงสัยได้ผ่านเข้ามาในห้วงสมองที่เขาไม่อาจจะเข้าใจได้ เขานั่งครุ่นคิดลำดับเหตุการณ์ตั้งแต่เริ่มเข้ามาในตำบลนี้ และเฝ้าถามตัวเองว่า ทำไมจึงไม่มีใครยอมฟังคำโฆษณาของเขาเลย? เขาจะสร้างจุดสนใจให้กับฝูงชนได้อย่างไร? ทำไมเจ้าของบ้านจึงรีบปิดประตูเสียก่อนเมื่อเขาพูดได้เพียงสี่ห้าคำ? ทำไมฝูงชนในตลาดจึงไม่สนใจในสินค้าของเขาและรีบเดินเลี่ยงไปอย่างรวดเร็ว ? หรือว่าทุกคนในเมืองนี้เป็นคนจนกันทั้งเมือง ? เขาควรจะพูดกับคนเหล่านั้นอย่างไรดี เมื่อพวกเขาบอกว่าชอบเสื้อคลุมตัวนี้ แต่ไม่สามารถจะซื้อได้ ? ทำไมคนเป็นจำนวนมากบอกว่าอย่าให้เขารีบกลับ ? คนอื่นมีวิธีการขายได้อย่างไรในขณะที่เขาเองขายไม่ได้ ? ทำไมเขาจึงต้องตื่นเต้นเมื่อเข้าไปใกล้ประตูบ้าน และจะแก้ไขได้อย่างไร ? หรือว่าราคาสินค้าของเขาสูงกว่าราคาของพ่อค้าคนอื่น ?…”

เขาสั่นศีรษะอย่างท้อแท้ในความล้มเหลวที่ผ่านมา คิดว่าบางทีงานชนิดนี้คงไม่เหมาะสำหรับเขา หรือว่าเขาควรจะทำหน้าที่เด็กเลี้ยงอูฐต่อไปด้วยค่าจ้างเพียงเล็กน้อย พอประทังชีวิตอยู่ได้ แต่ในฐานะที่เป็นพ่อค้าเร่ เขาคิดว่าคงจะเป็นโชคของเขาหากเขาได้กลับไปพร้อมกับผลกำไรบ้าง แพทรอสเคยเรียกเขาว่าอะไรหรือ ? พ่อทหารหนุ่ม ! คำๆ นี้มันกระตุ้นความรู้สึกของเขาขึ้นมาใหม่ และในช่วงนี้เองที่เฮฟิดหวังอย่างมั่นคงว่า เขาจะต้องกลับไปพร้อมกับลาโดยไม่มีเสื้อคลุมตัวนั้นติดไปด้วยเป็นอันขาด

และแล้วความคิดของเขาก็หวนกลับไปยังลิชช่าผู้หญิงที่เขารัก และแคลเนห์บิดาผู้เข้มงวดของหล่อน ความไม่มั่นใจว่าจะขายเสื้อคลุมได้เริ่มเลือนหายไป คืนนี้เขาจะขึ้นไปนอนบนเนินเขาเพื่อประหยัดเงินเอาไว้ และพรุ่งนี้จะได้เร่ขายเสื้อคลุมอีกต่อไป เขาจะสรรหาคำพูดเพื่อจูงใจผู้คนให้ซื้อเสื้อคลุมของเขาด้วยราคางามให้ได้ เขาจะเริ่มต้นแต่เช้าตรู่ ไปเตร่อยู่ที่บ่อน้ำสาธารณะ จะเสนอขายเสื้อคลุมแก่ทุกคนที่มายังบริเวณนั้น ซึ่งเขาหลังเป็นอย่างยิ่งว่าภายในเวลาอันสั้น คงจะได้กลับไปยังยอดเขาโอลิเวสที่กองคาราวานของเขาพักอยู่ พร้อมด้วยเหรียญเงิน ในกระเป๋าอย่างแน่นอน

เขาเอื้อมมือไปหยิบขนมปังที่เหลือขึ้นมากัดกินใหม่ ในขณะเดียวกันก็คิดถึงนายจ้างของเขา แพทรอสคงจะภูมิใจในตัวเขาเป็นแน่ เพราะเขาไม่ยอมเลิกล้มความตั้งใจและกลับไปอย่างคนสิ้นหวัง จริงอยู่เวลาสี่วันเป็นระยะที่นานเกินไปสำหรับการจะขายเสื้อคลุมธรรมดาได้ สักตัวหนึ่ง แต่ถ้าเขาสามารถขายได้ภายในเวลาสี่วัน เฮฟิดรู้ว่าเขาสามารถจะได้เรียนรู้หลักการจากแพทรอส ที่จะขายให้ได้ภายในเวลาสามวันสองวัน และวันเดียวตามลำดับ และเมื่อเขาเป็นผู้เชี่ยวชาญในการขายสินค้าแล้ว เขาอาจจะขายเสื้อคลุมได้เป็นจำนวนมากหลายในทุกชั่วโมง แล้วแน่นอนที่สุดเขาจะเป็นนักขายสินค้ายิ่งใหญ่และขึ้นชื่อลือชา

เขาออกจากโรงอาหารที่อึกทึกมุ่งไปยังถ้ำที่ผูกลาไว้ อากาศอันหนาวเหน็บทำให้เกิดสะเก็ดน้ำแข็งขาวโพลนบนยอดหญ้า เฮฟิดคิดว่าเขาจะไม่ขึ้นไปนอนบนเนินเขาสำหรับคืนอันหนาวเหน็บเช่นนี้ แต่จะนอนในถ้ำกับลาจะดีกว่า

เขาเชื่อว่าวันพรุ่งนี้จะต้องดีขึ้นแน่ เขาพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมพวกพ่อค้าอื่น ๆ จึงผ่านตำบลจนๆ แห่งนี้ไปอย่างไม่สนใจ พวกนั้นต่างกล่าวกันว่าไม่มีทางที่จะขายอะไรได้ที่นี่ และเขาก็ระลึกถึงคำพูดนี้ได้ทุกครั้งที่ถูกปฏิเสธในการซื้อเสื้อคลุมของเขา แต่ก็ยังสงสัยอยู่ในวายว่าทำไม แพทรอสจึงขายเสื้อคลุมได้หลายร้อยตัวที่นี่เมื่อหลายปีมาแล้ว บางทีเขาคิดว่าอาจเป็นเพราะการเปลี่ยนแปลงของกาลเวลาก็เป็นได้ ถึงแม้แพทรอสจะเป็นนักขายสินค้าผู้ยิ่งใหญ่ก็ตามที
แสงไฟที่วอมแวมภายในถ้ำทำให้เขาต้องเร่งฝีเท้าขึ้นทันที เพราะกลัวว่าอาจจะมีขโมยอยู่ในนั้น เขาพุ่งตัวผ่านหินหน้าถ้ำเข้าไปอย่างรวดเร็ว และพร้อมที่จะจู่โจมคนขโมยเพื่อเอาสิ่งของของเขาคืนมาให้ได้ แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักกับสิ่งที่ปรากฏอยู่ข้างหน้า

เทียนไขเล่มเล็กๆ ปักอยู่ที่ร่องหินบนผนังถ้ำ ส่องแสงสลัวกระทบใบหน้าที่เต็มไปด้วยหนวดเคราของชายฉกรรจ์ และหญิงสาวซึ่งยืนเบียดร่างกันอย่างแนบแน่น เพื่อรับความอบอุ่นซึ่งกันและกัน ที่ปลายเท้าของทั้งสองซึ่งเป็นรางหญ้าสำหรับให้อาหารสัตว์ มีร่างของทารกน้อยนอนอยู่อย่างหลับสนิท แม้เฮฟิดจะมีความรู้เกี่ยวกับสิ่งนี้ไม่มากนัก แต่จากลักษณะของทารก เขาพอจะทราบได้ว่าเพิ่งคลอดมาไม่นานนัก และเพื่อป้องกันความหนาวให้กับทารก หนุ่มสาวทั้งสองได้ใช้เสื้อคลุมของตนเองห่อหุ้มอย่างแน่นหนาเหลือไว้แต่ที่ ศีรษะเล็กๆ เท่านั้น

ผู้ชายได้พยักหน้าทักทายเฮฟิดขณะที่หญิงสาวเคลื่อนกายเข้าไปใกล้ทารกน้อย โดยไม่มีใครกล่าวคำใดออกมา ผู้หญิงสั่นสะท้านเพราะความหนาวเหน็บของอากาศ ซึ่งเฮฟิดเห็นว่าเสื้อผ้าบางๆ ของหล่อนจะช่วยป้องกันอากาศหนาวเย็น ภายในถ้ำได้ไม่มากนัก เฮฟิดมองดูทารกน้อยอีกครั้ง เขาจ้องมองด้วยความสนเท่ห์ ใจ ปากน้อยๆ ของทารกเคลื่อนไหวคล้ายกับอาการยิ้มแห่งสันติสุข ความรู้สึกที่แปลกอย่างหนึ่งได้เกิดขึ้นกับเขาในฉับพลัน และโดยที่ไม่มีเหตุผลเขาได้ระลึกถึงลิชช่า แต่เมื่อหญิงสาวผู้นั้นได้สั่นสะท้านขึ้นมาอีก การไหวกายของหล่อนทำให้เฮฟิดต้องตื่นจากภวังภ์

หลังจากการตัดสินใจในบางอย่าง พ่อค้าหนุ่มเฮฟิดได้เดินไปที่ลาของเขา แก้ห่อของที่อยู่บนหลังของมันออกอย่างระมัดระวัง หยิบเสื้อคลุมขนสัตว์เนื้อดีอันเป็นสินค้าอย่างเดียวของเขาออกมาคลี่ออก และใช้ฝ่ามือลูบดูเนื้อผ้าอันละเอียดอ่อน สีแดงสดของมันกระทบกับแสงเทียนที่สลัว เขามองเห็นเครื่องหมายการค้าของแพทรอส และของโทลาที่ริมของของมัน ซึ่งเป็นรูปสี่เหลี่ยมล้อมรอบวงกลมและรูปดาวดวงเล็ก ไม่รู้ว่ากี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่เขาถือเสื้อคลุมตัวนี้อยู่ในมือตลอดเวลาสาม วันที่ผ่านมา ซึ่งดูเหมือนกับว่าเขาได้คุ้นเคยกับทุกๆ ใยของมันเป็นอย่างดี เขารู้ว่ามันเป็นผ้าขนสัตว์ที่คุณภาพยอดเยี่ยมอย่างไม่ต้องสงสัย หากผู้ใช้ได้ใช้มันอย่างทะนุถนอมแล้ว ก็จะใช้มันได้ตราบชั่วชีวิตอย่างแน่นอน

เฮฟิดหลับตาแล้วถอนใจอย่างแรง เขาเดินอย่างแผ่วเบาไปที่ครอบครัวน้อยๆ ของทั้งสาม คุกเข่าลงบนฟางข้างๆ ทารก ค่อยๆ คลี่เสื้อที่ห่อหุ้มทารกอันเป็นของบิดาออกมาก่อน แล้วจึงคลี่เสื้อของมารดาออกจากตัวทารกน้อย เขายื่นเสื้อทั้งสองตัวให้กับเจ้าของ ซึ่งต่างก็รับไว้ด้วยความประหลาดใจ แล้วเฮฟิดได้คลี่เสื้อคลุมสีแดงอันเป็นสินค้าของเขาออก และห่อหุ้มร่างทารกน้อยซึ่งยังคงหลับอยู่อย่างแผ่วเบา

เมื่อเฮฟิดเดินจูงลาของเขาออกไปจากถ้ำ รู้สึกว่าความชื้นจากรอยจูบของหญิงสาวบนแก้มของเขายังอบอุ่นอยู่ ดวงดาวที่สว่างและแจ่มใสที่สุดที่เขาเคยเห็นมา ได้ลอยอยู่ตรงเหนือศีรษะของเขา เขาแหงนหน้าขึ้นมองเป็นเวลานานแสนนานจนรู้สึกว่าน้ำตาไหลเพราะแสงจ้าของมัน และแล้วเขาก็จูงลาเดินตามทางตัดตรงไปทางถนนใหญ่ กลับไปยังกรุงเจรูซาเล็ม เพื่อร่วมกับกองคาราวานบนยอดเขาโอลีเวส

มหาเศรษฐีผู้ยิ่งใหญ่ [3]

The Greatest Salesman In The World -3-

ขณะนั้นเป็นเวลาหน้าหนาว และความหนาวเหน็บบนยอดเขาโอลิเวสมีมากกว่าที่ใดๆ ภายในพื้นที่ราบของหุบเขา กลิ่นควันไฟและกลิ่นน้ำมันสนที่เกิดจากการเผาไม้สดๆของกองคาราวาน ซึ่งหยุดพักแรมอยูที่นั้นกระจายไปทั่วบริเวร

บนพื้นเนินของหุบเขาซึ่งอยู่ไม่ห่างจากตำบลเบ็ทเพธมากนัก กองคาราวานสินค้าของแพทรอสแห่งปาลัมมีร่า ได้หยุดกางกระโจมพักผ่อนด้วยความอ่อนเพลียจากการเดินทางไกล ตรงกระโจมพักที่เรียงกันเป็นแถว คนงานได้ใช้หวายพันรอบๆต้นโอลีฟสูงใหญ่สี่ต้น เพื่อสร้างคอกสี่เหลี่ยมให้อูฐและลานอนแออัดกันอยู่ในนั้น ความอบอุ่นจากร่างการซึ่งกันและกัน มียามสองคนทำหน้าที่คอยตรวจตราเกวียนบรรทุกสินค้า ภายในกระโจมทุกคนต่างพักผ่อนกันอย่างสงบ นอกจากกระโจมหลังใหญ่ มีเงาของชายร่างสูงเคลื่อนไหวอยู่ไปมาบนผนังที่ทำด้วยหนังแพะเย็บต่อกัน

ภายในกระโจมหลังนั้น แพทรอสเดินไปเดินมาด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว เขาหยุดเป็นครั้งคราวเพื่อใช้ความคิดและสั่นศีรษะด้วยความระอาใจต่อเด็ก หนุ่ม ที่นั่งคุกเข่าอยู่ใกล้ๆประตูทางเข้ากระโจม จนในที่สุดเขาได้ย่อร่างลงนั่งบนพรมสีทองและเรียกเด็กหนุ่มให้เลื่อนเข้าไป ใกล้ๆ

“เฮฟิค เจ้าได้รับการเอาใจใส่และเลี้ยงดูจากข้าเป็นอย่างดีตลอดมา แต่ตอนนี้ข้ารู้สึกสับสนและวุ่นวายใจในคำขอร้องอันผิดปกติของเจ้า หรือว่าเจ้าไม่พอใจในงานที่ข้ามอบหมายให้?”

สายตาของเด็ดหนุ่มจับอยู่บนพื้นพรม “ไม่ใช่ครับท่าน”

“บางทีการเพิ่มจำนวนคนและสัตว์ในกองคาราวานของข้า ทำให้เจ้าต้องทำหน้าที่ดูแลสัตว์ที่มีจำนวนมากเกินไปเช่นนั้นหรือ?”

“ไม่ใช่ครับท่าน”

“ถ้าเช่นนั้นเจ้าจงบอกความต้องการของเจ้าแก่ข้าใหม่อีกครั้ง รวมทั้งเหตุผลที่อยู่เบื้องหลังความต้องการของเจ้าด้วย”

“เป็นความต้องการของกระผมที่จะเป็นผู้ขายสินค้าให้กับท่าน แทนที่จะเป็นเด็กเลี้ยงอูฐอย่างที่เป็นอยู่ในขณะนี้ กระผมมีความประสงค์ที่จะกลายเป็นพ่อค้าเร่เช่นเดียวกับ ฮาดัด ไซมอน กาหลิบ และคนขายสินค้าอื่นๆ ซึ่งนำสินค้าของท่านออกไปจำหน่าย และกลับมาพร้อมด้วยทองคำที่เป็นทั้งของท่านและของเขาเอง กระผมมีความปรารถนาที่จะยกระดับชีวิตของกระผมให้สูงขึ้น การเป็นเด็ดเลี้ยงอูฐไม่ทำให้ฐานะของกระผมกระเตื้องขึ้นได้เลย แต่การเป็นพนักงานขายสินค้าให้กับท่าน กระผมมีโอกาสที่จะสร้างความร่ำรวย และความสำเร็จให้กับแนวทางชีวิตของตนเอกได้แน่”

“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าจะเป็นอน่างที่เจ้าคิด?”

“กระผมได้ยินท่านพูดอยู่บ่อยๆว่า ไม่มีกิจการงานใด หรืออาชีพใดๆที่ให้โอกาสแก่บุคคลที่จะยกฐานะจากความยากจน ขึ้นสู่ความมั่งคั่งอย่างรวดเร็วได้เท่ากัยการเป็นนักธุรกิจหรือเป็นพ่อค้า”

แพทรอสพยักหน้าแล้วถามต่อ “เจ้าเชื่อว่าเจ้ามีความสามารถที่จะทำได้อย่างฮาดัดและคนขายเร่คนอื่นๆหรือ?”

เฮฟิคมองสบตาชายสูงอายุด้วยความมั่นใจ แล้วตอยว่า “หลายครั้งหลายหน ที่กระผมได้ยินกาหลิบบ่นกับท่าน เกี่ยวกับความไม่มีโชคซึ่งเป็นผลให้เขาขายสินค้าได้น้อย และหลายครั้งหลายหน เช่นเดียวกับที่กระผมได้ยินท่านเตือนใจเขาว่า ใครๆอาจจะขายสินค้าของท่านให้หมดทั้งคลังสินค้าได้ภายในเวลาอันสั้น ถ้าผู้นั้นได้ศึกษาหลักการและกฏเกณฑ์การขายสินค้าเสียก่อน และถ้าท่านเชื่อว่ากาหลิบผู้ซึ่งทุกคนเรียกเขาว่าอ้ายโง่ สามารถที่จะศึกษาหลักการอันนั้นได้แล้ว ทำไมกระผมจะหาความรู้กับหลักการพิเศษอันนั้นไม่ได้เล่า?”

“ถ้าเจ้ามีโอกาสเรียนรู้หลักการเหล่านั้นแล้ว เจ้าจะสร้างโครงการณ์ชีวิตของเจ้าอย่างไรต่อไป?”

เฮฟิคลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “มีเสียงกล่าวขานกันทั่วดินแดนว่าท่านเป็นนักธุรกิจที่ยิ่งใหญ่แห่งยุค โลกยังไม่เคยมีอาณาจักรการค้าใดๆ ที่เทียบเท่ากับอาณาจักรธุรกิจของท่านที่กำลังดำเนินอยู่ในขณะนี้ ความทะเยอทะยานของผมคือความยิ่งใหญ่ที่เหนือกว่าตัวท่านเอง กระผมต้องการเป็นพ่อค้าที่ยิ่งใหญ่ที่สุด เป็นบุคคลที่มั่งคั่งที่สุดและเป็นนักธุรกิจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกนี้!”

แพทรอสเอนหลังไปพิงหมอนอิงขนแกะ เขาพิจารณาดูใบหน้าอันดำคล้ำของเด็กหนุ่ม กลิ่นสาปของอูฐยังคงติดอยู่บนเสื้อผ้าที่สวมอยู่ แต่เด็กหนุ่มเกือบจะไม่มีอาการที่แสดงความด้อยของตัวเอง และความไม่มั่นใจ ออกมาให้เห็นเลย “เจ้าจะทำอย่างไรกับความร่ำรวยอันมหาศาลของเจ้า และความกังวลใจซึ่งจะตามมาอย่างแน่นอน ในตอนหลังเมื่อเจ้ามีทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว?”

“กระผม จะทำอย่างเดียว กับที่ท่านกำลังปฏิบัติอยู่ ครอบครัวของกระผมจะต้องอยู่อย่างหรูหราด้วยสิ่งของที่ดีและมีราคาแพงที่สุด ในโลก ส่วนสมบัติที่เหลือกระผมจะมอบและแจกจ่ายให้กับผู้ยากจนที่ไม่มีโอกาสจะแสวง หา ได้อย่างกระผม”

แพทรอสสั่นศรีษะ “เฮฟิด ความมั่งคั่งจะไม่เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของชีวิตเจ้าหรอก คำพูดของเจ้าหนักแน่นมั่งคงก็จริง แต่มันเป็นเพียงความว่างเปล่าของการใฝ่ฝันเท่านั้น ความมั่งคั่งที่แท้จริงอยู่ที่ใจของเจ้าเอง ไม่ใช่ทรัพย์สมบัติที่เจ้ามีอยู่”

เฮฟิด แย้งขึ้น “ท่านมิได้เป็นคนมั่งคั่งหรอกหรือครับ?”

ชายชรายิ้มในความกล้าของเด็กหนุ่ม “เฮฟิด ตลอดเวลาที่แล้วมาเท่าที่ค่าของวัตถุเข้าไป เกี่ยวข้องกับความมั่งคั่ง มีความแตกต่างเพียงอย่างเดียว ระหว่างตัวข้ากับคนขอทานที่ต่ำที่สุด คือคนขอทานคิดถึงอาหารมื้อต่อไป แต่ข้าคิดถึงเฉพาะอาหารมื้อสุดท้ายของข้าเท่านั้น อย่าเลยเฮฟิด เจ้าจงอย่าคิดถึงความมั่งคั่งเลย และจงอย่าปฏิบัติการใดๆ เพื่อมุ่งหวังในความมั่งคั่งแต่เพียงอย่างเดียว จงต่อสู้เพื่อให้ได้มาซึ่งความสุขที่แท้จริงดีกว่า จงให้ความรักและทำตัวให้เป็นที่รักของผู้อื่น และที่สำคัญที่สุด คือ การทำใจให้เป็น สุขและ แสวงหาความสงบของ จิตใจ ในชีวิตประจำวันของเจ้า”

เฮฟิดยังคงพยายามต่อไป “แต่สิ่งเหล่านี้จะมีไม่ได้โดยปราศจากทรัพย์สินเงินทองเป็นเครื่องค้ำจุน จิตจะสงบได้อย่างไรในเมื่อเราไม่มีอะไรจะกิน? ใครเล่าจะสนุกสนานเฮฮาได้ในเมื่อท้องเต็มไปด้วยความว่างเปล่า ? เราจะแสดงความรักต่อครอบครัวของเราได้อย่างไร ในเมื่อเราไม่สามารถจะให้ความอุปการะต่อครอบครัวได้ ? ตัวท่านเองเคยพูดเสมอว่า ความมั่งคั่งคือสิ่งวิเศษสุดที่จะนำเอาความสุขและความหรรษามาให้ตนเองได้ แล้วทำไมเล่าเมื่อกระผมมีความทะเยอทะยานในความมั่งคั่งของตัวเองบ้าง ท่านกลับพูดว่ามันเป็นสิ่งที่ไม่ดี ? ความยากจนอาจเป็นความต้องการเฉพาะตัวของคนบ้างคนและเป็นสิทธิพิเศษของเขา เหตุที่พระสงฆ์ องค์เจ้า และผู้ถือสันโดษ ทั้งหลาย ต่างปฏิเสธถึงความมั่งมีนั้น ไม่ได้หมายความว่าความมั่งมีเป็นสิ่งที่เลวร้ายไม่ แต่เป็นเพราะว่าพระสงฆ์องค์เจ้า และบุคคลเหล่านั้นท่านไม่มีหน้าที่จะต้องให้ความอุปการะแก่ผู้ใด นอกจากตัวของท่านเอง แต่สำหรับกระผม มองเห็นความยากจนเป็นเครื่องหมายที่เห็นถึงความไร้สมรรถภาพ และการขาดความพยายามและกระผมก็มิได้บกพร่องในสิ่งทั้งสองนี้ !”

แพทรอสขมวดคิ้ว “ข้าสงสัยว่าอะไรเป็นต้นเหตุ ในการจุดชนวนระเบิดแห่งความทะเยอทะยานของเจ้าขึ้นมา ในทันทีทันใดเช่นนี้ ? เจ้าพูดว่าเจ้าจะสร้างความมั่นคั่งเพื่อครอบครัวของเจ้า ทั้งที่เจ้าก็หาได้มีครอบครัวที่จะต้องอุปการะไม่ ข้าได้รับเจ้ามาเป็นบุตรบุญธรรมของข้า เพราะเจ้าเป็นเด็กกำพร้าที่พ่อแม่เสียชีวิตตั้งแต่เจ้ายังเป็นทารกอยู่”

เฮฟิดไม่สามารถจะซ่อนน้ำตาที่ไหลนองลงบนแก้มซึ่งกร้านดำเพราะแสงแดดได้ เขาพูดเสียงเครือ “เมื่อตอนที่กองคาราวานของเราตั้งกระโจงอยู่ที่เฮ็มบรอน และก่อนที่จะออกเดินทางต่อไป กระผมได้พบกับบุตรสาวของแคลเนห์ หล่อน….หล่อน…”

“อา…ฮา ! ความจริงได้ปรากฏออกมาแล้ว…เหตุเพราะ “ความรัก” เท่านั้นเอง ไม่ใช่เพราะอุดมการณ์อันสูงส่งแต่อย่างใดที่ได้เปลี่ยนเด็กเลี้ยงอูฐของข้า ให้กลายเป็นทหารหาญผู้มีความเข้มแข็งพร้อมที่จะทำสงครามกับโลกได้ทุกเวลา แคลเนห์เป็นคนร่ำรวยมหาศาลคนหนึ่ง การที่บุตรสาวของเขาจะแต่งงานกับเด็กเลี้ยงอูฐย่อมเป็นไปไม่ได้ ! แต่การที่บุตรสาวของเขาจะแต่งงานกับพ่อค้าหนุ่มที่มั่งคั่งและหน้าตาดีอย่าง เจ้า ! อา…ย่อมเป็นอีกเรื่องหนึ่ง ดีมาก ! พ่อ ทหารหนุ่มของข้า ข้าจะช่วยเจ้าเริ่มต้นใช้ชีวิต นักธุรกิจตั้งแต่บัดนี้”

เฮฟิดคุกเข่าลงคารวะแพทรอส “ท่าน….ท่านครับ! กระผมจะกล่าวคำขอบคุณท่านอย่างไรดี?”

แพทรอสลุกขึ้นยืนและถอยก้าวไปทางข้างหลัง “ข้าขอแนะนำว่า เจ้าควรจะเก็บความขอบคุณของเจ้าเอาไว้ก่อนเพราะความช่วยเหลือที่ข้าจะให้กับ เจ้า เป็นเพียงเมล็ดทรายเพียงแค่หยิบมือเท่านั้น เปรียบเทียบไม่ได้กับขุนเขาซึ่งเจ้าจะต้องปฏิบัติด้วยตนเอง”

ความดีใจของเฮฟิด รู้สึกว่าได้เหือดหายไป เมื่อเขาถามขึ้นว่า “ท่านจะไม่สอนให้กระผมเรียนรู้ถึงหลักการและกฎเกณฑ์ที่จะทำให้กระผมกลายเป็น นักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่หรอกหรือ ?”

“ข้าจะไม่ทำเช่นนั้นหรอก ข้าจะไม่ทำอะไรให้มากกว่าที่ข้าเคยปฏิบัติต่อเจ้ามามากนัก ข้าเคยถูกวิพากวิจารณ์และติเตียนอยู่เสมอว่า ข้าเลี้ยงบุตรบุญธรรมของข้า ให้เป็นเด็กเลี้ยงอูฐ แต่ข้าเชื่อว่าเมื่อข้าให้เชื้อเพลิงที่ถูกต้องแล้วสักวันหนึ่งสิ่งที่ออกมา ย่อมจะได้ผล เพราะความยากลำบากในชีวิตของเจ้า จะเป็นประสบการณ์ที่ดีในแนวทางชีวิตต่อไปภายหน้า คำขอร้องของเจ้าในคืนนี้ทำให้ข้าสบายใจ เพราะไฟแห่งความทะเยอทะยานได้คุขึ้นในแววตาของเข้า และใบหน้า แต่อย่างไรก็ดีแม้ข้าจะช่วยส่งเสริมในความทะเยอทะยานของเจ้า ตัวเจ้าเองก็จะต้องพิสูจน์ให้ข้าเห็นได้ด้วยว่า มีอะไรอยู่เบื้องหลังคำพูดของเจ้าบ้าง นอกจากอากาศอันว่างเปล่า”

เฮฟิดนั่งฟังอย่างสงบ และชายชราก็ได้กล่าวต่อไป “ประการแรก เจ้าจะต้องพิสูจน์ให้ข้าเห็นว่า เจ้าจะต้องไม่ละความพยายามในการดำเนินอาชีพขายสินค้าของเจ้า เพราะอาชีพนี้ไม่ได้เป็นอาชีพที่ง่ายดายสำหรับทุกคน จริงอยู่ที่เจ้าเคยได้ยินข้าพูดหลายครั้งหลายหนแล้วว่า การขายสินค้าหากทำได้สำเร็จก็จะได้รับสิ่งตอบแทนอันมีค่ามหาศาล แต่ขอให้เจ้าเข้าใจว่าการที่จะได้รับสิ่งตอบแทนอันมหาศาลได้นั้น จำเป็นจะต้องมีนักการค้าที่จะประสบความสำเร็จเพียงไม่กี่คน นักขายสินค้าเป็นจำนวนมากที่คิดท้อถอย และยอมเลิกล้มความตั้งใจ โดยไม่ตระหนักว่าตนเองได้มีเครื่องมือในการแสวงหาความมั่งคั่งอยู่บริบูรณ์ แล้ว บางคนมองเห็นอุปสรรค์ที่ขวางกั้นแนวทางของตนอย่างกับเป็นศัตรูที่ชั่วร้าย แต่โดยความเป็นจริง อุปสรรคต่างๆ เป็นเพื่อนที่ดีและเป็นผู้ช่วยเหลือแก่ผู้ที่ตั้งใจจริง อุปสรรคเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับความสำเร็จ เพราะว่าในอาชีพการค้าหรืออาชีพสำคัญอื่นใดก็ตาม ชัยชนะจะได้มาก็ต่อเมื่อได้ผ่านการต่อสู้ และพ่ายแพ้ มาก่อนอย่างนับครั้งไม่ถ้วน การต่อสู้และการพ่ายแพ้แต่ละครั้ง ต่างได้เพิ่มความเข้มแข็งและความชำนาญให้เพิ่มพูนยิ่งขึ้น ยิ่งกว่านั้นได้สร้างความกล้าหาญ ความอดทน ความมั่นใจและสร้างสมรรถภาพไว้ให้เจ้าต่อสู้กับอุปสรรคได้โดยไม่มีความหวาด กลัว เพิ่มที่จะได้ก้าวไปสู่การมีชีวิตที่ดีกว่า เหนือกว่าและเด่นกว่าใครๆ การเผชิญกับอุปสรรคแต่ละครั้งเป็นโอกาสอันดีของเจ้าที่จะก้าวไปข้างหน้า การที่จะหันหลังกลับหรือหลีกเลี่ยงจากมัน เท่ากับเป็นการทิ้งอนาคตแห่งความสำเร็จของเจ้าเอง”

เฮฟิดพยักหน้าและทำท่าคล้ายจะพูดอะไรออกมา แต่แพทรอสโบกมือให้เขาหยุดแล้วกล่าวต่อไป “ยิ่งกว่านั้นเจ้าจะต้องระลึกไว้ว่า เจ้าได้เข้ามาสู่อาชีพที่เปล่าเปลี่ยวและอ้างว้างที่สุดในโลกแล้ว เพราะเจ้าจะต้องทุ่มเทชีวิตของเจ้าให้กับมันจริงๆ เจ้าจะต้องห่างเหินเพื่อนฝูงและคนรัก และไม่มีความว้าเหว่ใดๆ ที่จะสร้างความรันทดใจให้กับเจ้าได้ เท่ากับการที่ได้เยือนย่างไปในบ้านคนอื่นเพื่อธุรกิจของเจ้าในยามค่ำคืน ในคณะที่สมาชิกในครอบครัวนั้นกำลังร่วมรับประทานอาหารกันอย่างมีความสุข ในระยะแห่งความอ้างว้างตอนนี้เอง ที่จะทำให้เจ้าสิ้นความอดทน และสภาวะเช่นนี้ที่เจ้าจะต้องเผชิญกับมัน จะเป็นผลสะท้อนอย่างใหญ่หลวงต่ออาชีพของเจ้า เมื่อเจ้าต้องอยู่บนท้องถนนกับพาหนะของเจ้า เจ้าจะมีความรู้สึกแปลกและจะมีอารมณ์หวาดกลัวอยู่เนื่องนิจ มีอยู่บ่อยครั้ง ที่ความหวาดกลัวได้ทำให้คุณค่าของอาชีพนี้ถูกลืมไปเสียชั่วคราว ทำให้เจ้ากลับกลายเป็นเด็กที่ต้องการแสวงหาที่หลบภัยด้วยความรักตัวเอง และมูลเหตุนี้เองที่ทำให้บุคคลจำนวนมากต้องเลิกล้มความตั้งใจในอาชีพนี้ เสียก่อนที่จะประสบความสำเร็จ ทั้ง ๆ ที่บุคคลเหล่านั้นต่างมีแรงกระตุ้นในการใช้ศิลป์ของการค้าได้อย่างดี ยิ่งไปกว่านั้นจะไม่มีใครมาคอยปลอบใจเจ้า หรือร่วมสังสรรค์กับเจ้าหากว่าเจ้าขายสินค้าไม่ได้ ไม่มีใครที่จะมาเอาใจใส่กับนักการค้าที่ล้มเหลว นอกจากพวกที่หวังจะแยกตัวเจ้าออกจากถุงเงินของเองเท่านั้น”

“กระผมจะระมัดระวังและระลึกถึงคำเตือนของท่านไว้เสมอ” เฮฟิดกล่าวอย่างมั่นใจ

“ถ้าเช่นนั้นเราก็เริ่มต้นกันได้เลย ในตอนนี้เจ้าจะยังไม่ได้รับคำแนะนำใดๆ จากข้า เจ้ายืนอยู่เบื้องหน้าข้าในฐานะที่เป็นต้นกล้า ตราบใดที่ต้นกล้ายังไม่โตพอเราจะเรียกว่าต้นข้าวไม่ได้ฉันใดก็ฉันนั้น หากเจ้ายังไม่มีความรอบรู้และแสดงความชำนาญในการเป็นนักการค้าให้เห็นได้ ผู้อื่นก็ไม่อาจเรียกเจ้าว่าเป็นนักธุรกิจได้เช่นเดียวกัน”

“แล้วกระผมจะเริ่มต้นอย่างไรดี?”

“เช้าวันพรุ่งนี้ เจ้าจงไปรายงานตัวแก่ซิลวิโอที่กองเกวียนจ่ายสินค้า ซิลวิโอจะจ่ายสินค้าให้กับเจ้าชิ้นหนึ่ง เป็นเสื้อคลุมขนสัตว์อย่างดีที่ทอจากขนแกะล้วนๆ สีที่ย้อมก็เป็นสีที่ดีเยี่ยมไม่ลอกจางแม้จะถูกแดดฝนอย่างหนัก ที่ขอบเสื้อคลุมเจ้าจะเห็นเครื่องหมายตราดาวเล็กๆ ซึ่งเป็นเครื่องหมายของโทลา เจ้าของโรงงานสร้างผ้าขนสัตว์ที่ดีที่สุดในโลก ถัดมาจากรูปตราดาวเป็นตราเครื่องหมายการค้าของข้า รูปสี่เหลี่ยมล้อมรอบวงกลมเป็นเครื่องหมายการค้าที่เชื่อถือทั่วทั้งแผ่นดิน และเราได้จำหน่ายเสื้อคลุมเหล่านี้มาเป็นจำนวนนับไม่ถ้วนแล้ว” แพทรอสหยุดชั่วขณะหนึ่งแล้วกล่าวต่อ “เจ้าจงนำสินค้าที่เป็นเสื้อคลุมเพียงตัวเดียวนั้น พร้อมกับลาตัวหนึ่งเดินทางไปยังเบ็ธเลเฮม อันเป็นตำบลที่กองคาราวานของเราเคยผ่านก่อนที่จะมาถึงที่นี้ ยังไม่มีพนักงานขายสินค้าของเราคนใดเคยเข้าไปขายสินค้าที่นั่นมาก่อน พวกนั้นต่างรายงายงานมาว่าพวกเขาไม่อยากเปลืองเวลา เพราะชาวบ้านส่วนมากเป็นคนยากจน แต่เมื่อหลายปีมาแล้ว ข้าขายเสื้อคลุมได้หลายตัวแก่คนเลี้ยงแกะในเมืองนั้น เจ้าจงอยู่ในตำบลเบ็ธเลเฮมจนกว่าเจ้าจะขายสินค้าที่ข้ามอบหมายไปได้”

เฮฟิดพยักหน้า เขาพยายามที่จะระงับความตื่นเต้นไม่ให้ปรากฏออกมาให้เห็น “กระผมจะต้องขายเสื้อคลุมตัวนั้นในราคาเท่าไรกันครับ?”

“ข้าจะคิดราคาตัวละหนึ่งเหรียญเงินสำหรับเจ้า และข้าเปิดเครดิตของเจ้าไว้ในบัญชีของข้า เมื่อเจ้ากลับมาเจ้าก็จ่ายหนี้ให้กับข้าเพียงหนึ่งเหรียญเงิน และเก็บจำนวนเงินที่เหลือทั้งหมดไว้เป็นของเจ้าเองเพราะเป็นค่าคอมมิสชั่น ดังนั้น เจ้ามีโอกาสที่จะตั้งราคาขายของเจ้าเอง เจ้าอาจจะนำไปขายที่ตลาดซึ่งอยู่ทางทิศใต้ของตัวเมือง หรือว่าเจ้าจะเร่ขายไปตามบ้านก็แล้วแต่เจ้าเห็นควร ซึ่งข้าคำนวณเอาว่าในเมืองนั้นจะมีบ้านอยู่กว่าพันครอบครัวขึ้นไป และข้าเชื่อว่าจะต้องขายได้ไม่ใช่หรือ?”

เฮฟิดพยักหน้า จิตใจของเขาได้เลื่อนลอยไปสู่วันรุ่งขึ้นอันเป็นวันเริ่มต้นของอาชีพใหม่ที่เขาใฝ่ฝัน

แพทรอสจับไหล่เฮฟิดเบาๆ “ข้าจะไม่หาคนอื่นมาแทนตำแหน่งของเจ้าจนกว่าเจ้าจะกลับมา ถ้าเจ้ารู้ตัวว่าเจ้าไม่เหมาะสมกับอาชีพนี้ ข้าก็จะไม่ตำหนิเจ้า และขออย่าให้เจ้าต้องเสียอกเสียใจ จงอย่าละลายต่อความล้มเหลว และจงใช้ความพยายามของเจ้าปฏิบัติการต่อไป เพราะผู้ที่ไม่เคยประสบกับความล้มเหลว คือผู้ที่ไม่เคยได้ใช้ความพยายามมาเลย เมื่อเจ้ากลับมา ข้าจะถามถึงเรื่องราวต่างๆ เกี่ยวกับประสบการณ์ของเจ้า แล้วข้าจะได้ตัดสินใจว่า ข้าจะดำเนินการต่อไปอย่างไรเพื่อช่วยให้ความฝันอังเจิดจ้าของเจ้า กลายเป็นความจริงขึ้นมา”

เฮฟิดโค้งคารวะแลหมุนตัวกลับเพื่อออกจากกระโจมแต่แพทรอสก็ยังกล่าวไม่จบ “เฮฟิด มีบทเตือนใจอยู่บนหนึ่งซึ่งเจ้าจะต้องจำ และยึดถือให้ได้เมื่อเจ้าเริ่มต้นอาชีพใหม่ของเจ้า เจ้าจงระลึกถึงมันอยู่เสมอ แล้วมันจะช่วยให้เจ้ารอดพ้น จากอุปสรรค์ที่ต้องเผชิญในเวลาข้างหน้าอย่างแน่นอน…….”

“ครับท่าน” กล่าวแล้วเฮฟิดก็รอฟังคำแนะนำจากผู้เฒ่าอย่างตั้งอกตั้งใจ

“ความล้มเหลวจะไม่มีอิทธิพลเหนือความพยายามของเจ้าได้ หากการตัดสินใจของเจ้าเพื่อความสำเร็จมีความแข็งแกร่งพอ”

แพทรอสก้าวเข้ามาใกล้เฮฟิด “เจ้าเข้าใจความหมายในคำพูดของข้าทั้งหมดได้ดีไหม?”

“ครับท่าน”

“ถ้าเช่นนั้นจงกล่าวซ้ำให้ข้าฟังหน่อยซิ!”

“ความล้มเหลวจะไม่มีอิทธิพลเหนือความพยายามของกระผมได้ หากการตัดสินใจเพื่อความสำเร็จของกระผมมีความแข็งแกร่งพอ”